بعد عید سه سال پیش بود که فیسبوک بستم و سعی کردم دنیای مجازیم رو محدودتر کنم. اسباب کشی کردم به یه استدیو کوچولواینجا:
اونم فقط برای ثبت وقایع و احساسات روزانه ام در قالب یک مجموعه از "عسکهای فوری" که به صورت موتون ١٤٠ حرفی ذخیره شدند! برعکس بقیه پدیدها این ثبتها اصلا توزیع نرمالی ندارند؛ ٤٤ درصدشون تو ٧ ماهه گذشته بودن! شاید دیگه ١٤٠ حرف خیلی کوچیک باشه واسم. پس بد نیست یه جای بزرگتر بنویسم؛ اینجوری به یکی از برنامه های فراموش شده هم میرسم از وقتی که وبلاگ امیرعلی میخوندم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر