میدونی قشنگی شطرنج به چیه؟ به اینه که وقتی دستت رو از رو مهرت برمیداری، اشتباه در حرکتت رو میبینی؛ این خوبه. اما ترس از اینکه نمیدونی چه فاجعهای میتونه پشت حرکتت باشه فلجت میکنه. بازهم این خوبه، من راضیم. جهنم وقتی میشه که مجبور بشی با چشمان بسته "شطرنج کور" بازی کنی؛ دیگه نه میتونی خودشو ببینی و نه دیگه، طبق جبر بازی، حرکتِ فیزیکی میتونه وجود داشته باشه واسه دیدن.
پینوشت: نمیدونم "شطرنج کور" میتون ترجمه درستی از blindfold chess باشه یا نه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر